Blog

Nu maar hopen dat mijn blog nog door de filters heen komt, na deze foto. Hij is van jongsleden maandag en het tafereeltje was te bewonderen op de schoorsteen van het nieuwe huis van vrienden van mij. Dit ooievaarspaartje neemt het tweede deel van zijn naam wel heel serieus. Ik had het nog nooit eerder waargenomen. Wel op allerlei andere plekken: het zindert in de natuur van het voorjaar op dit moment. Fascinerend om bij te zijn, te zien, waar te nemen. Je kunt je voorstellen dat ik een behoorlijke tijd in bewondering naar de ooievaars heb staan kijken. Hoe ze het bouwen van het nest en het creëren van de nieuwe bewoning afwisselden. Mijn vrouw grapte al dat onze vrienden gezinsuitbreiding wacht. En dat is natuurlijk wel wat dit parende paartje ons belooft: er komt iets nieuws aan.  Het is in het werk niet anders.

Hij is van een paar weekjes geleden, maar te mooi om te laten passeren. Terwijl heel Nederland smachtte naar de intrede van de lente, die door stevig winterweer werd opgehouden, was er bij mij voor de deur iemand die er de lol wel van kon inzien. Prachtige eigenschap natuurlijk: always look at the bright side of life. Hoezo flauw van de winter, hoezo te lang vorst, hoezo problemen met opnieuw sneeuw, hoezo zat van april die doet wat ie wil? Gewoon genieten van wat elke dag te brengen heeft. En er in ieder geval op een originele manier tegenaan kijken. Wat een attitude! Het gaan verder dan alleen maar optimist zijn. Het doet me denken aan

Tsja, als het buiten maar winter blijft, halen we het voorjaar toch gewoon naar binnen. In kleuren, in geuren, in vormen, in aantrekkelijkheid. Mijn blik werd van de week getrokken door de narcissen op tafel. Wat een fantastisch gecomponeerde bloem. Elk facet klopt. In samenhang met elkaar. Felheid en zachtheid gecombineerd. Met - als de bloem zich geopend heeft - de kern zichtbaar. Dat is toch ongelooflijk. Komt alle kracht en schoonheid uit die kern? Of is juist alle aantrekkelijkheid gericht op dit hart? Ik weet het niet - ik ben wel onder de indruk. Maar eens aan de bedenker van de narcis vragen... Bij meerdere bloemen geldt volgens mij dat in de kern het voedsel zit: bijen en vlinders storten zich erop. Het episch centrum als voedzame bron. Mooi gevonden! Het is 

Het weekend na de voorjaarsvakantie had mijn vrouw deze foto als achtergrond van het bureaublad van de computer geïnstalleerd. En dat was wel heel treffend. Na lange weken van kou, sneeuw en ijs komt dat moment: zin in het voorjaar. Het mag nu wel beginnen! Behoefte aan andere tijden. En de foto - al weer een jaartje oud - reflecteert dat verlangen. Zoals op de foto. Zin in strelende stralen van de zon. Dromen van dobberen op de golven. Wind, water, wolken. Of zoals buiten. Verlangen naar ontbottende natuur, naar bloesem, naar groen. De dieren weerspiegelen deze week dat verlangen ook. Springende koeien op het journaal, het eerste lammetje in de wei, knuffelende futen in de sloot. Mooi ook

Heb jij dat nou ook? Dat je 's morgens vroeg de deur uit stapt om naar je eerste afspraak te gaan en dat je dan ineens overweldigd wordt door de schoonheid van wat je aantreft? (ja, ja, uiteraard heb ik dat als eerste als ik 's morgens wakker word) Dat had ik vlak voor de voorjaarsvakantie. Ik wilde instappen en werd opeens getroffen door het tafereel op het dak van mijn auto. Wat een wonderschoon samenspel van vorst, wind, vocht en zon! Ijsbloemen (of een ijswaaier eigenlijk) op het dak mijn auto - ik kan niet herinneren dat ik dat eerder heb gezien. Vroeger wel op het raam en daar kon ik gebiologeerd naar kijken. En nu ook naar dit kadootje op de vroege ochtend. Meteen terug in huis, camera pakken en zoeken naar hét samenspel. Ik kwam er zelfs te laat door op mijn afspraak (sorry nog Freek-Jan). Het bruggetje vanuit het samenspel